Pierwiciny

We wczesnej młodości prawie każdy uczniak próbuje swych sił w "pisarstwie". Z tej wczesnej młodości wyrasta niejeden wybitny pisarz, lub zachcianka ta zanika bezpowrotnie. Czasem ambicje literackie odzywają się z potrzeby chwili, jak to było u wielu w okresie "Solidarności", podobnie też  i u autora. Takie wczesne próby są zazwyczaj wyrazem swoistych tęsknot, najczęściej miłosnych i próbą spełnienia się.

 

Przedkładane  tu "pierwociny" są więc przejawem takiej młodzieńczej ambicji. Przeleżały w szufladzie samotnie wiele lat, nikt z bliskich nie próbował ich odkryć, dociekać, jakimi  też to autor żył pasjami     i wypełniał  czas młodości, oraz dużo późniejsza "tfu...rczość" ledwo zauważona w jego otoczeniu,  także  dokumentuje samotność autora wśród swoich najbliższych. Chociaż te, (jak także i późniejsze) nie przedstawiają jakiejś wartości, autor postanowił przedłożyć ja obcemu czytelnikowi, choćby dla drobnego popisu i małego uznania, co osusza łzy samotności.

  Napisane w 1952 roku       

           Pierwociny z wczesnych lat

 

S z u k a n i e

O morze, morze błękitne

Do  stóp mi się nie łaś

Dlaczego dziewczyno

Serce mi z piersi wyjęłaś

Szukałem dziewczyny pod falą rozblaskłą

Szukałem dziewczyny na piasku rozgrzanym

Z pod fali dobyłem garść morskiego piasku

Na brzegu znalazłem smużkę morskiej piany

Szukałem dziewczyny by serce zwróciła

Bo troski nie mam gdzie pomieścić

Tęsknota miast krwi płynie w żyłach

Szukałem dziewczyny po całym mieście

Nigdy jej nie odnajdę

Serca nie odbiorę

Gdzie podzieje się moja troska

Wyjdę kiedyś wieczorek
 By w morzu pozostać

Morze morze rozhukane

Pierwej mnie w głąb swoja porwiesz

Niż serce powrotem dostanę

Na brzeg wyrzucisz ciało moje sztormie

P r o ś b a   d o  w i c h r u

Nie szum i nie zawódź wichrze

Fal na  morzu nie spiętrzaj

W sercu w kąciku najcichszym

Wyrosła troska największa

O gdybyś troskę porwał szkwale

Powlókł ją gdzieś hen nad zalew

Lecz ty targasz maszty statkom

Śląc na dno kuter beztrosko

Żałość w serca wpędzasz matkom

Sieci rwiesz w rybackich wioskach

Wichrze co za oknem miotasz

Zawódź trochę ciszej

Niech ten wiersz o mojej trosce

Do końca dopiszę

S o c r e a l i z m

Jeśli dziewczyna powie ci nie

Nie pomnij osobistej troski

Przed tobą stoją cele większe

Budować domy budować mosty

A miłość co towarzyszy

Do grobu od kolebki

Znajdzie cię gdzieś wśród pracy

Praca i miłość to chleb twój

B e z d o m n a

Gałązko bzu wiatrem potrącana

Twoje cienie na ziemi się kładą

Księżyca spojrzeniem szklany

On księżyc na niebie swój ma dom

Wszystko ma swoje mieszkanie

I kwiat i pąk i wiosna

Tylka ja nie

Z moją miłość co nie ma gdzie rosnąć

Zasieję ją w glebie

Może zbożem wyrośnie

Żeby

Ludziom żyło się prościej

Na dachy ją rozsieję

Niech gołębiom będzie pokarmem

Kiedy się zbudzą  gdy dnieje

Posilą się miłosnym  ziarnem

Jaskółką  niech siądzie na druty

Kędy wyznania płyną

Zaczerni papier jak nuty

Piosenką dla dziewczyny
Co  w sercu szczelinkę odsłoni

Przez którą przeniknę do niej

D o   n i e z n a j o m e j

Nocą nocą nie mam gdzie mieszkać

I moja miłość nie ma mieszkania

Po ulicach błądzę

Po parkowych ścieżkach

Otulony w ciemności aksamit

Tam w dali pod dachem domu

Jedno okno jasnością sączy

Promieniu utwórz świetlany pomost

Pójdę po nim  wiersz dokończyć

Powiedz powiedz co mi wciąż każe

Nocami błądzić wśród nocnych pejzaży

Jak zagubiony meteor w wszechświecie

Wędrować wśród miejskich galaktyk

Powiedz co każe……..ach ty

Popatrz i słów mi zabrakło

By ciebie nazwać

Czekam czekam kiedy zaświecisz

Dla mnie jak gwiazda
 

N i e c h   s i e   s p e ł n i     

W mój dom wszedł smutek

Przez miłość

Której tak długo szukałem

Począwszy

Od stóp i ramion

Pocałunkami okryłem twa ciało

A miłość smutkiem stała się dla mnie

Piersi drżących nie próbuj mi wzbraniać

Dłońmi ramiona mi pogładź

Chcę byś mojego kochania

Zapomnieć nie mogła

Serca?

Jakby spod piersi chciały się wydostać

Jakby ż bić nie mogły dłużej

 Gdym  nie rozpoznał które z serc mi służy

Twój szept brzmiał jak rozkaz

Oba

Posłuchaj!

Rytmem serca chcę ci się podobać

Oto piersi którem uwilgocił

Oto usta hojne

Oto oczy

Włosy

Ach miłości nikt nie pojmie

Milczącej bezgłosej

Miłość tak pachnie

Czy łąkowe siano

Świtu mi strach jest

Miłość  się skończy

Gdy nadejdzie ranek

Z brzaskiem ostatni raz zapłonie

Ustom tak trudno się rozstać

Życie poczęło się twoim łonie

Dla mnie smutek pozostał

Rok okrągły minie

Wspomnienie powróci

Nad kołyska dziecinną

Piosenkę zanucim

Uśnij mi dziecino

Noc się już zaczyna

Noc pachnąca sianem

Księżyc blado świeci

W taką noc śpią dzieci

Taka noc dla zakochanych