Rymy koszlawe IV

        W i e r s z    o     n i c z y m

To jest wiersz o niczym
Język tysiące słów
Słownik obszerny
Słowa na a b c
Coś znaczą
Można je składać
Tak i siak
Z sensem lub bez

Napisali tysiące wierszy
Każdy o czymś
Nikt nie napisał
Wiersza o niczym
Więc spróbujmy

Jeśli o niczym
Nie musi być dobry
Nic na to nie zasługuje
Może być bez rymu rytmu
Metrum średniówki
Byle jaki
Skoro jest o niczym

Niełatwo napisać wiersz o niczym
Wymaga namysłu
Też inwencji
Wielu dni medytacji
Też przeróbek jak ten
Musi jakoś wyglądać
Mimo wszystko

Nie może być zbyt długi
Skoro jest o niczym
Bo będzie wtedy o czymś
A ma być o  niczym

Czy naprawdę można napisać
O niczym wiersz?
Skoro można napisać o czymś
To i o niczym

Skoro można
To nic zapewne jest czymś
Tylko  czym?
Skończmy już
O niczym nie można zbyt wiele

     L i c z n i e   d o   t r z e c h

Pierwsze słowo
Nieme
Gest pożądany
Pukania
Pierwszy znak
Pierwsza kołatka u wrót

U sznura
Gdzie żagle pościeli
Wśród pochyleń
Uniesień
Osiągają pożądaną kruchość
Tam wspiętej baletnicy
Gdy sprężona
Obłok kolejny poddaje
Pod pieszczotę wiatru
Tam właśnie
Zakołacze wpierw nieśmiało
Powtórzy potem echem głębszym
Pierwsze pukania
Rozmowa na jeden głos
Odtąd zacznie się wsłuchiwanie
Dzielenie czasu na cząstki
Aż cierpienie przemieni wszystko
W nowy początek
Szczęśliwe cierpienie
I niepokój cierpki
Czy nie wzeszło zmierzchem milczenie

A gdy ujawni
To nowe wydarzenie
Tuz przed snem
Powie
To to to tu
Razem wyłowią falę  zza świata
Jedną
Błysk krótki
Drugą
Echo

Tarcza łowi
Myszkuje
To tu to tam
Krąży po ciepłej czaszy
Niech jeszcze zabrzmi żywa perkusja
I się rozleje bania
Ciepła
Wir oszalały
Tu tu tu
I zaraz się splotły te ich dwie
Razem myszkują
Aż do wzniecenie fluidów
Potoczy się kule miękka
Promienistość o stu szpileczkach

Magnezja z wonią kadzidła
Wybuch i długa poświata
Węzeł splatany z zapewnień
Wciąż i wciąż

To był
Aplauz
Adoracja
Uwielbienie
Dane sobie
Za sprawa
Liczenie do trzech 

     P r z n i c z n e    z a p r o s z e n i a

Akwamaryny akwamaryny
Zawiodły w toń
Czartowską ręką siane bławaty
Na pokuszenie kwitną

Dworne bursztyny dworne bursztyny
Muskają skroń
To zaproszenia są do komnaty
Pszenicznej i błękitnej

Pośród kołysań pośród kołysań
Przytula łan
Ulata chyłkiem spłoszony śpiewak
Świerszcz z bliska gdzieś zacyka

Otwórzmy dzisiaj otwórzmy dzisiaj
Czarowny dzban
Uchylmy garstkę zapomnień z niego
Na uwiecznienie wzdychań

Martwieją słowa martwiej słowa
Przygasa śmiech
Darować można treści najwięcej
Gdy wzejdzie czas bezgłosy

Łan zawirował łan zawirował
W pijanym śnie
Trwać tak będziemy w bliźniej podzięce
Aż niebo się rozkłosi

Przystań spragniona przystań spragniona
Rozkwita blask
Zachwytem wzeszły złote księżyce
Zza horyzontów błogich

W dojrzałych gronach w dojrzałych gronach
Gęstnieje czas
Popłyńmy dalej pośród zachwyceń
Przez tajemnicze progi

Czarodziej ranek w ukłonach barwnych
Kłania się nisko
Za taką chwile podarowana
Oddamy wszystko
  
     I n w o k a c j a   d o    E l i

O Ela Ela o Elu

Ty masz przyjaciół wielu

Żaden nie włada gitara

Więc bądźmy ze sobą parą

Refren:

Gitara gitara już łka

Dla Eli ode mnie to znak

Gitary unosi się śpiew         lub: Gitary się śpiew unosi

Bo we mnie gorąca jest krew     O słówko od Eli prosi

O Ela o Ela o Elka

Ma miłość do cię jest wielka

O ukarz się na balkonie

Z gitarą ci się pokłonię

O Ela Ela Elżbietko

Nie bądź uparta kobietka

Twa postać mnie tak zachwyca

Niech w blasku cie ujrzę księżyca

O Ela Ela o Ela

Dziś jest przecież niedziela

Czekam cie pod jaworem

I rankiem  i wieczorem

O Elka Elka o Ela

Przygotuj się do wesela

Wyśpiewam ci na gitarze

Jak dobrze nam będzie w parze

Wciąż nie ma i nie ma Eli

A gdzież to ja diabli wzięli

Na próżno gram pod balkonem

Inny ją pojął za żonę

Więc drugą poszukam Elę

Na świecie jest dziewczyn wiele

Pod oknem zaśpiewam z gitarą

Dla innej stanę się parą
                
     C h w a ł a    p i e r w s z y m

Tobie zapewne

Nie była zbyt ciężka

Ta niewola wdzięczna

Mistrzu dojrzały

Pochlebstw pełna

A i się przyznaj

Kraszona ukradkiem

Garncem wina

Wypitym z córa dworzanina

W jej przychylnym łożu

Podróż odkładano

Za sprawą leniwej gościny

To za sprawą burzliwego morza

Z pana wreszcie

Jawnego rozkazu

Tobie zapewne

Nie była zbyt ciężka

Ta niewola wdzięczne

Czy tu

Czy gdzie indziej

Równie grób gościnny

Kościom

Ojczyzna wielkiemu

Gdzie dzieło

Dziecko spłodzone

Świeci wielkością

Na Krecie

Ojczyzna

Gdzie władca

Hołubi zazdrośnie

Budowniczego

Co pierwszy na świecie

Lecz syn syn

Należy się górom

Za którymi tęskni

Nie ciekaw córy

Co z zabaw wyrosła

Nawet królewskiej

Ciąży fez szkarłatny

Nie nęcę kodeksy

Nie cieszą kielichy

Syn ku zamorskim

Niebom tęskni

Syn ku progom

Matczynemu wzdycha

Boś go powieścią nocną

Karmił

O domu północnym

Nie na darmo

Wiec nie dla wyczynu

Sławy czystej

Której ma dostatek

Dla syna

Lepi ojciec

Dzieło ostatnie

W mylącej odzieży

Na statku kupieckim

Niepewny uciekiniera los

I ojciec synowi należny

I ojcu oczu okrycie

Dłonią dziecka

Więc nie dla wyczynu

Gromadzi pióra i wosk

Czy ty byłeś

Czy cię wymyślił

Dawny piewca

Dość że w głowie czyjejś

Wyrosła pierwsza

Nieziemska

Podróż podniebna

Że śpiewak pradawny

Gdy wielka kruchość była losów

Nie myślał o szczęśliwym chlebie

A chciał być ptakiem

Gdy więc byłeś

Z synem tęskniącym

Jesteś nam bliski

Podwójnie

Lotem pod słońcem

I siedliskiem

Wolności ogromnej

Ogromnej

Bo ptasiej

Ona darzy

Swobodą jasną

Choć jedno gniazdo

Budować każe

Gdy bardem byłeś

Przy ognisku

Co bajał

O skrzydlatej parze

Jesteś nam bliski

Piewco

Ucieleśnionych marzeń

Dwaj dwaj

Potężnieją nad wyspa

Ranny odlot żegnany tłumnie

Władca przekleństwa ciska

Gościom nierozumnym

Dwaj biali

Maleją w promieniach

Coraz dalej ziemia

Wiek męski

Racją zimną włada

Młodość dodaje skrzydeł

Nie było racji u Dedala

Synowskich racji nie przewidział

A gdyby tak w zawody z ptakiem

A gdyby tak w zawody z chmura

A gdyby tak w zawody z słońcem

A gdyby tak a zawody z sobą

To nie ucieczka z wyspy uciążliwej

To radość boskiej równa

Ikar bogów wyzwał

By się z nimi równać

Wzlata

Szybuje

Ziemie mać umyka

Już pod samym słońcem

Ikar

Królem nad sobą

Królem ramion

Królem przestrzeni

Człowieczy ptak nad globem

Ziemi

Helios zazdrosny

Powala

Nie będą chłopcom skrzydła rosnąć

Trwa po nim chwała

Nad poziomy wylatał

Młodością

Pierwszy padły bohater

Z niecierpliwych

  

    D a   c a p o   a l   f i n e

Krzyk w dłoni

Poeta niebieski

Łamie pieczęć pierwszą

Płomień u skroni

Zachwytami kreśli

Błysk na powitanie

Szept wzrasta

Daję ci dostatnio

Druga pieczęć pęka

Wiary garstka

Oczekuje na dnie

Na swe ujawnieni

Grzmią trąby

Wrota  lśnią na oścież

Trzecią księgarz kruszy

Śpiewy mądre

Na dziedzińcu goszczą

Znak na pasowanie

Biel święta

Ściele się u głowy

Czwarta rozłączona

Dłonie zgięte

Zawisają  w połowie

Na znak darowania

Świec ognik

Gości u źrenicy

Piąta się rozwiera

Siebie godni

Przyjęci do świty

Chór głosi hosanna

Da capo al  fine

Krąg bliskich

W smutkach się jednoczy

Szósta znika martwa

Skroń ściska

Co ściera na prochy

Rodzi zrozpaczonych

Skroń stygnie

A u bram pukanie

Siódma rozłamana

Pieśń płynie

Na tę ziemska pamięć

Za to ziemską marność

   N a s   z   t e g o   j e s t    t r o j e

   Nadejdzie  nadejdzie

   Już dziś o północy

   Czy jutro nadejdzie

   I sen przerwie złoty

   A może za tydzień

   Wypłoszy czuwanie

   Pomódlmy się dzisiaj

   O cud rozwiązania

   Zawiewa zawiewa

   Tumany mkną groźne

   Po co nam się chciało

    Miłości tej doznać

   A chciało się chciało

   Miłości jedynej

   Przynosi nam dzisiaj

   W boleściach kruszynę

   Wśród wiatrów zawiei

   Wśród śnieżyc i mrozów

   Co z pocieszycielem

   Ci może zagrozić

   W czuwaniu trwa płochym

   Wyławia wzdychania

   To zdrzemnie się trochę

   U boku swej pani

   Trwaj oczekujący

   Strażniku stroskany

   Bo już się odzywa

   Ten oczekiwany

   Już puka do ściany

   Z ciepłego zaświata

   Obudził nad ranem

   I bólem sen skraca

   Popędzi popędzi

   Przez grudy przez progi

   Niech stanie mi prędzej

   Przy mojej niebogiej

   Łomoce łomoce

   Zawoła potężnie

   Mam miękka karocę

   Przyjdź pomóż mej księżnej

   Pofruną przez wiatry

   Przez śniegi popędzą

    A koniom na zadach

   Dzwoneczki zadźwięczą

    Hej wiśta hej wiśta

   Przez zaspy mkną sanie

   Nie myślcie żem przeklął

   Gorące kochanie

   Spod derek korzuchów

   Przez progi wyskoczą

   Ból łono rozdziera

   Płynami zabroczy

   Szykujcie biel płócien

   Gotujcie też wrzątek

   Kołyskę ugrzejcie

   Bo to już początek

   A ty panie bracie

   Stań tu u wezgłowia

   O wielkim cierpieniu

   Niech się pan mąż dowie

   Pocieszył pocieszył

   Rękoma przygarnął

   Gdy ból ciało przeszył

   Nie cierpi na darmo

   Przychodzi przychodzi

   Przychodzi w udręce

   Na dzisiaj na co dzień

   Splatają się ręce

   Pośrodku zawodzeń

   Stroskanych uciszeń

   Już inny głos w  drodze

   Już zaraz usłyszą

   O jeszcze o jeszcze

    Napory napory

   Czy to już nareszcie

   Czy przyjdzie spazm wtóry

   Bolesne rozdarcia

   Już nic nie pocieszy

   O rodzi się teraz

   Krzyk z krzykiem się miesza

   W głębinę spadanie

   O ulgi spokoje

   Było miłowanie

   Nas z tego jest troje

   Śpiewajmy hosanna

   Wypijmy kielichy

   Dzieciątko nam Pan dał

   W kołysce śpi cicho

  

     A d o r a c j a

    O cudzej  pięknie śpiewasz miłości 

    Prosić się jednak boję   

   Wypowiem to jak najprościej    

   Niech jest i ono o mojej   

   Nie podaruję  ci róż miliona

   Tylko ten skromny wierszyk

   Tysięcy wiorst nie pokonam  

   Pomimo chęci najszczerszych  

   Wysłuchać mogę razy tysięcy

   Pieśń  która mieszka  we mnie

   Za urok twój jestem wdzięczny   

   Co w duszy i w sercu  drzemie     

   Za  to że jesteś i cieszysz śpiewem

   Uśmiech i  oczu błyski

   Na chwilę stajesz się niebem     

   Że  dla mnie się stałaś wszystkim  

   Posyłam milion ci moich myśli

   Jedno tylko pragnienie

   Niech śpiew twój  nieraz się przyśni   

   Po stronie gdzie będę  cieniem 

   A gdy tam zajdę  wszystkich poproszę

   Niechaj  cię  wciąż słuchają

   Ty czasem wspomnij mnie troszkę 

   Na  zawsze mi będziesz majem 

   Za twą  urodę twoje piosenki

   Miliony róż na świecie rosną

   Ja wierszem  składam tobie  podzięki

   Latem jesienią zima i wiosną

   E l e g i a   o   d r z e w i e

    Stoi dębisko przy drodze
    Na jednej nodze 
    Dla wielu w sam raz
    Drogowskaz

    Wszystkim jest przyjacielem
    Gniazd  na konarach wiele  
    Schronienie  dla ptasząt      
    Sówki  nocami tam straszą 
    Dziczyzny  wyżywienie 
    Listki u dzieci w  cenie 
    A ile było świergotu  
    W listowiu stukrotnym 
    Dla gromu też celem
    Był razy wiele 
    I  kochali się pod nim 
    Starsi i młodzi 
    Miłości głodni 
    Prawie co dzień 
    Dla podróżnych cieniem
    Na zmęczenie
    Nie skąpiło jemiołom soków 
    Spoczywał wiatr u  konara 
    Szczęśliwie było  wokół
    Bo się dąb o to starał 
    Pokoleniom wielu  
    Służył z celem bez celu
    Jacyś  nadeszli ludzie 
    Drwale

    W nocnym trudzie
    Darczyńcę  zrąbali
    Matka ziemia płacze 
    Z  rozpaczy 
    Wierszopisowi markotno
    Elegii pisze  zwrotkę  
    Odmawia zdrowaśki
    Za jego duszę
    I modlą się ptaszki
    W leśnej głuszy