Rymt koszlawe VI

     

 K a n t y c z k a   o   f i g u r c e

Za wsią nikifor mieszkał

Samotnie w chacie

Nie miał koleżków

Ani przyjaciół

Sprawnie władał kozikiem

Strugał w świerkowym pieńku

Nie było lepszego przy nim

A drzewce to nie miękkie

Celebrował i pieścił

Panienkę z dzieciem przy piersi

Posadził panią we wnęce

W glinianym murze chaty

Podziwiali cudzoziemce

Modlili się sie do niej dziadki

Zawrzało na plebanii

Że z drzewka jest pani

Usunąć usunąć świątka

Na strych schować lub do kąta

Zawrzało na nikifora

Że się nie uporał

 Znalazł się odlewnik

Z gipsu worem

To artysta pewny

Skończył do wieczora                    

Postawili kolorową

Na postumencie postać

Nowoczesną

Królową

Teraz taka ma stać

Niech się ludzie cieszą

Latem jesienią zima i wiosną

Płacze gipsowa madonna

Bezbronna

Nie chce być modelką

Słodkim karmelkiem

Płaczą nad swoja niedolą

Madonny

Ślę im ukłony

Ze świerku być wolą

Świerkowe nikiforowe

Piękne i zdrowe

Z dzieciątkiem przy piersi

Takie strugają najwięksi

Płacze świerkowa na stryszku

Łezki pachną świerczyną

Nikiforowi się przyśni

Też się smuci krztynę

       D r z e w o

Stoi dębisko przy drodze

Na jednej nodze

Dla wielu w sam raz

Drogowskaz

Gniazd dla ptasząt schronienie

I wyżywienie

Dla pioruna też celem

Był razy wiele

I kochali się pod nim

Miłości głodni

Dla podróżnych cieniem

Na zmęczenie

Nie skąpił jemiołom soków 

Spoczywał wiatr wśród konarów

Szczęśliwie było o wokół

Bo dąb się o to starał

Pokoleniom wielu

Służył z celem bez celu

Jacyś  nadeszli ludzie

Drwale

W wielkim trudzie

Dąb zrąbali

Matka ziemia płacze

Z rozpaczy

Wierszopis się smuci

Elegię pisze w trudzie

 

    Hi s t o r i a    p e w n e j    t ę s k n o t y

Hej hej

Ty tam w górze

Halo halo klekocie

Sfruń nam tu na podwórze

Zamiast stąpać po rosie

Sfruń sfruń

Długodzioby

Hejże hejże szczydłaty

Czy mi pomożesz powiedz

Nie poskąpię zapłaty

Klip klip

Suchtrzaski

Człapu cz łapu na łące

Twojej dopraszam się łaski

Prośby niosę gorące

Złóż złóż

Mi u progu

Szurum szurum w paczuszce

Czekać dłużej nie mogę

Mam już biała pieluszkę

Dar dar

Dam wspaniały

Klingu klingu ze złota

Swoim zaniesiesz małym

Szczęście je za to spotka

Daj daj mi

Masz gościu

Chlipu chlipu płaczące

Wszystkie ptaszęta proście

Tego co stąpa po łące

A czemu ty czemu

Przysiadasz w zadumie

O mnie zapominasz

Zrozumieć nie umiem

Wzdychania wzdychania

Wśród rozmówek goszczą

Pewnie ją coś gnębi

Tą moją najdroższą

Krok coraz wolniejszy

Jakiś ciężar dźwigasz

Dziwne w twojej twarzy

Światełko zamiga

Gdzie żeś się podziała

Pośród nocy sennej

Czemu mnie opuszczasz

Przed obrazem kleknę

Koniki koniki

Wiozą nas daleko

Pędzimy na skrzydłach

Bo ona tam czeka

Już mi się znalazła

Już w ramiona bierze

Nigdzie jej nie puszcze

Chyba że mnie weźmie

Koniki koniki

Do domu nas wiozą

A ona coś w chuście

Osłania od mrozu

Rozwinie rozwinie

Z wełen zawiniątko

Do góry uniesie

Ukaże dzieciątko

Wróć wróc

Do ojczyzny

Kleku kleku przystojny

Moje ci szczęście wyznam

Dam ci zapłatę hojną 
  
    E  r  o  s    i    p  i  ł k  a

Co robić na pierwszym spotkaniu

Gdy się jeszcze całować nie można

Choć miła

Choć mała

Na mecz

Piłki nożnej

Par takich

Jak my

Na trybunach setki

Krzyczeć można dowoli

W kolanko klepnąć

Gdy strzela gola

A to już cos

Na drodze

O której ten wiersz

Więc na mecz choć

Z gola się ciesz

Tu tłok

Tu ścisk
Inaczej się nie da

Jak być z sobą blisko

Korzystam z tego

Przebacz
 

Ty staniesz za tymi

Ja za tymi

Gotowa sprzeczka na początek

Na drodze intymnej

Tajemne potrąci

Stadion szumi

Zrywa się szał

 Bartolini

Wszystkich gubi

Celny strzał

Cieszmy się

Aż do granic

Aż do zapaleń  w oczach

Wezmę pod rękę cie pani

Przygarnę trochę

Podwójna korzyść

Z piłkarskich zabaw

Wyszumieć się można

Bez obaw

I przypadkowych

Nazbierać zbliżeń

Obojgu na dobre

Nam to wyjdzie

Inni z trybun

Do domów wyniosą

Podziw

Dla herosów

Może im stępi

Kanciaste dusze

Smutki wyziębi

Troski wysuszy

Takie pożytki

Z tej kopaniny

Cieszą się wszyscy

Wprost dziecinnie

A

Ja

Stąd

Wynoszę

Coś więcej

Ściszenie głosu

Ślad twojej ręki

A

My

Jednak

Coś

Co

Nas jedna

  P o c z ą t e k   p r z e z n a c z e ń

Sprężysta soczystość

Sprawczynią oniemień

Taneczność kołysań

Niepokój rozdrzemie

Promienne rozbłyski

Kolekcja tajemna

Rozperłowienie

Przełamie coś we mnie

Rzucone kamyczki

Schmurzenia zdumione

Rycerskie popisy

Przenikną jak promień

Złamana nieśmiałość
Ognikiem zapłonie

Z ziarenka poczęte

Już będzie ogromnieć

Szkolne przetrwanie

Lekcja zachwyceń

Podpowiadanie

Spełnieniem przysiąg

Do odprowadzeń

Czekanie klęska

Zadanie sprawdzę

Trud nie za ciężki

Którejś niedzieli

Już nie obronisz

Śmiałym fortelem

Dosięgnę dłoni

W mglistość jesienna

Zapomnij przeszkód

Wystaniesz  ze mną

Bliskość o zmierzchu

Z dżdżystych pomruczeń

Milczenia tkane

W pożegnań trudzie

Zastanie ranek

Otwarty sezam

Wspólnych tajemnic

Wspanialszych nie ma

Na całej ziemi

W ścieżynkę wchodzę

Swoich przeznaczeń

Bogatsza co dzień

Az do zapłaczu

  B r a t e r s k i e   p o w r o t y

Głuchoty tęsknoty

Falsety urwane

Wsparte o ścianę

Gęśliki cudne

Szarości żałości

Ubyło promieni

Na kołku w sieni

Czapka niewidka

Szarugi dzień długi

Lawendy przycichły

Drzemią na strychach

Kadzideł wonie

Gdzie psoty szczebioty

Sopranie muzyki

Z daleka z nikąd

Dzwonienie ciszy

Rozstanie czekanie

Ciułanie po groszu

Wstążkę poproszę

Zapłonie motyl

W soboty powroty

Podskoki siostrzane

Wsparte o ścianę

Zadrgają gęśle

Świetlany kochany

Braterskie zjawienie

Zawisła w sieni

Czapka słoneczna

Pogody ogrody

Igranie o zmierzchu

Stoją na ścieżkach

Płoche lawendy

W niedzielę w kościele

Wstążkowe zakwity

Dumna wśród świty

Witrażom grozi

W południe gdy cudnie

Braterskie fagoty

Siostrzane psoty

Szkolne przechwałki

U stołu pospołu

Porcelan pogłosy

Nikną bigosy

Uczty rodzinnej

Zabawy gdzie trawy

Gonitwy gaduszki

Panowie służki

Zadarte nosy

Kajety niestety

Ameby Zygmunty

Ygreki bunty

Drzemka na dłoni

Odjazdy gdy gwiazdy

Woźnicy bat śwista

Ręka ojczysta

Pegazem włada

Głuchoty tęsknoty

Falsety urwane

Szarości żałości

Ubyło promieni

Szarugi dzień długi

Lawendy przycichły

Wsparte o ścianę

Gęśliki cudne

Na kołku w sieni

Czapka niewidka

Drzemią na strychach

Kadzideł wonie  

    
      D o l a     p i e s k a

  Miał przyjaciół niewielu

  Pozostał jeden

  Obaj żyli bez celu

  Czekając na Eden

  Wspólne wiedli spacery

  Z jednej jedli misy

  Pan czasem gderał

  Bo był urwisem

  Ród jego mieszany

  Przybłędy bez maści

  Lubił pana kolana

  Lat miał może trzynaście

  W  komórce mieszkali małej

  Gdzie jedno legowisko

  Zimą brakło opału

  Marzł pan i psisko

  Jednym okryci kocem

  Przy sobie skuleni

  Cieplej im tak w nocy

  Skroń przylega do skroni

  Niemoc naszła na pana

  Całkiem znienacka

  Długo oczekiwana

  Opustoszeje chatka

  Gdy już go nie stanie

  Wyszepce do ucha

  Ostatnie przykazanie

  Do wiernego druha

  Przychodzi na  mnie kreska

  Na kopczyku nie waruj

  Nas obu dola pieska

  O pana innego się staraj

  Nie posłuchał porady

  Skomle dniami z żałości

  Daleki od psiej  zdrady

  Nie sypia  i pości

  Dniami pilnuje kopczyka

  Gdzie pan leży głęboko

  Z daleka ludzi  unika

  Szkliste ma oko

  W ziemi wykopał schowek

  Tam stworzył siedlisko

  Tu złoży kości i głowę

  Chce być  przy panu blisko

  Znaleźli obcy ciało

  Przysypali ziemią

  Tyle z niego zostało

  Obaj przy sobie drzemią

  A D O R A C J A

  O cudzej  pięknie śpiewasz miłości 

  Prosić się jednak boję   

  Wypowiem to jak najprościej    

  Niech jest i ono o mojej   

  Nie podaruję  ci róż miliona

  Tylko ten skromny wierszyk

  Tysięcy wiorst nie pokonam  

  Pomimo chęci najszczerszych  

  Wysłuchać mogę razy tysięcy

  Pieśń  która mieszka  we mnie

  Za urok twój jestem wdzięczny   

  Co w duszy i w sercu  drzemie     

  Za  to że jesteś i cieszysz śpiewem

  Uśmiech i  oczu błyski

  Na chwilę stajesz się niebem     

  Że  dla mnie się stałaś wszystkim  

  Posyłam milion ci moich myśli

  Jedno tylko pragnienie

 Niech śpiew twój  nieraz się przyśni   

  Po stronie gdzie będę  cieniem 

  A gdy tam zajdę  wszystkich poproszę

  Niechaj  cię  wciąż słuchają

  Ty czasem wspomnij mnie troszkę 

  Na  zawsze mi będziesz majem 

  Za twą  urodę twoje piosenki

  Miliony róż na świecie rosną

  Ja wierszem  składam tobie  podzięki

  Latem jesienią zima i wiosną

    P  r  o  t  e  s  t  u  j  ę

  Po cichu  wszystkim z wiedzy się zwierzę
  Dostępu dzisiaj bronią pancerze
 Znikły z ulicy ważki  motyle
  Przy takich życie płynęło milej
  Spróbuj popieścić spragnioną ręką
  Co nosi pani wewnątrz sukienki
  Czy na majówce albo i w kinie
  Ten miły zwyczaj już całkiem ginie
  Chyba że cieszy  cię zgrzebne sukno
  Zaakceptować mnie jednak trudno
  Przez pancerz gładzić zgrabne kolanko
  (Znam to)
  To owo tudzież  może i tamto
  Do muślin wróćcie i do jedwabia
  Nie ma lepszego na chłopców wabia
  Gdy się odsłoni ździebełko udka
  Na smutek męski to jest odtrutka
  Gdy wiatr podwieje sukienkę wiotką
  Staniesz się zaraz barwną stokrotką
  Staniesz się z miejsca Marlyn Monroe
  Czynią to z ciebie nóżęta gołe
  Lub gdy pochylisz się podnieść chustę
  W głowie zakręcisz wydatnym biustem
  Świśniesz przed nosem pupy zakolem
  Z dwojga tych skarbów to drugie wolę
  Jedno i drugie zresztą jest fajne
  Co bardziej cenić? drogi rozstajne
  Dla to i tamto mam wszak uznanie
  Zwłaszcza gdy widzę na plaży panie
  Przy takiej ciałek  pań obfitości
  Można mężczyznę tylko rozzłościć
  Bo nie wiadomo gdzie wzrok umieścić
  By nie pogwałcić niewieścich cześci
  Wzrok trzeba trzymać na wielkiej wodzy
  Nachalnie gapić się nie uchodzi
  To apopleksję może sprowadzić
  Co autor chłopom może poradzić?
  Okular czarny niech wzrok ci słoni
  Lecz przed pokusą to nie obroni
  W domowej nasyć swój wzrok  przystani
  Postudiuj wdzięki swej boskiej pani
 Czy to lekarstwo jednak wystarczy?
 Gdy masz za sobą podszepty czarcie!
  Więc gdy pokusy wstrzymać nie możesz
  Zamiast na plażę módl się w klasztorze
  Może więc lepiej  paniom w farmerkach
  Bronić dostępu by tam nie zerkać
  Niech się  ród męski z tym czymś oswaja
  Od maja do września od września do maja
  Nie radzę jednak iść na łatwiznę
  Oczy odwracać kiedy goliznę
  Przed twoim wzrokiem panna odsłania
  One chcą tego już od zarania
  Już Ewa w raju Adama kusi
  Gdy nie zakrywa swoich cycusi
  Jeno poniżej listeczek nosi
  Który zasłania to babskie cosik
  Adam sie bronił jak mógł dopóty
  Ewa mu dała owoc zatruty
  Owoc ten pada u stóp panienki
  Adam przyklęka bierze do reki
  Wzrok jego pada na brzeżek listka
  A co tam widzi to oczywista
  Oczy odwraca zgorszony wielce
  Aż mu wysiadło z wrażenia serce
  Podobał mu się znak tajemniczy
  I mina Ewy pełna słodyczy
  Po ciele Ewy oczami błądzi
  Rad by odsłonić tajemy koncik
  To jakieś dziwne gniazdeczko ptasie
  Niech sie ukaże w calej swej krasie
  Ta mu nie broni niechaj go bierze
  Tu wam opowiem już całkiem szczerze
  Gdybym to ja był w miejscu Adama
  A przy mnie stała ta pierwsza dama
  Całe odzienie bym zdjął z jej ciała
  I brał cokolwiek Ewa by dała
  Jałko czy gruszę lub owoc winny
  I każdy inny
  Wzrok mój by błądził po jej krzywiznach
  Bo ciało damskie dla ócz ojczyzna
  Adam sie w końcu oswoił z darem
  Chociaż się musiał zgodzić na karę
  Odtąd chłop każdy ma oczy bystre
  Chciałby podglądać dziewczyny wszystkie

  Czy to jest jednak dla chłopców kara
  Że się dziewczyna usilnie stara
  Bo wszelkie dżinsy u zgrabnej panny
  Podkreślą wszystek kształt nienaganny
  Kształty odnóży jędrne lub smukłe
  Dżinsy obcisłe uwypuklą.
  Nosi więc dżinsy wszelka dziewoja
  Na swe nóżęta wkłada podwoje
  Od pięt do pupy linią zachwycą
  I na nasz podziw zapewne liczą
  A my mężczyźni na kształty skorzy
  Gotowi takiej służyć w pokorze
  Lecz wtedy trzeba we wielkim trudzie
  Zdejmować dżinsy z góry po udzie
  Odpiąć guziki rozluźnić w pasie
  Wtedy po takim ambarasie
  Zbraknie ochoty
  Na wszelkie psoty
  Co zatem lepszy spodzień czy kiecka
  Ja to powiadam zatem od dziecka
  Wdziewaj porcięta do pracy co dnia
  Na randkę idźcie raczej bez spodnia